Je kan veel zeggen van Ikea.
Dat ze er enkel bouwpakketten hebben waar je op vloekt bijvoorbeeld. Altijd zit er wel iets te weinig of iets te veel in.
Dat de meubelgigant zorgt voor een verkeerschaos en overbevolkte parkings op alle spitsmomenten. De onbeleefde vrouw die voor je neus de parkeerplaats opdraait, waarvoor jij al tien minuten stond te wachten tot een voorganger al zijn platte pakketten in de auto gestouwd heeft, moet je erbij nemen. Diegene die het snelst is, heeft de plaats, bijt ze me toe. En dat ik me daar niet zo kwaad over moet maken. Het recht van de snelste en de sterkste, zo gaat het nu eenmaal. In gedachten geef ik haar enkele ferme pedagogische tikken en hoop ik dat ze zeven maal zeventig keer het slachtoffer van dezelfde boertigheid zal zijn. Als dat het resultaat van de emancipatie is, mogen ze die steken waar het nooit licht wordt. Teef!
Dat de broodjes van de hotdogs aan de uitgang onmiskenbaar kleiner geworden zijn en een stuk duurder (van € 0,50 naar € 0,65). Als compensatie bedien ik mezelf overmatig van mosterd en ketchup.
Dat blauw en geel de standaardkleuren geworden zijn van middelmatigheid en dat die kleuren de ondergang betekend hebben van zovele duizenden ambachtelijke meubelmakers.
Dat kan je allemaal zeggen dus. Maar één ding slik ik zonder de geringste kritiek: de Prinsessbakelse van Frödinge, ronduit hemelse diepvriesgebakjes die gevuld zijn met room en frambozensaus en gestoken in een felgroen marsepeinen jasje. Alleen bij Ikea te verkrijgen. Op de verpakking staat: "By appointment to His Majesty the King of Sweden". Ik geef die koning voor één keer gelijk: ditmaal ga ik voluit voor het kleine genot.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten