De DAVO bestaat vijf jaar en dat moest gevierd worden, met een colloquium in het parlement en een vergrootglasartikel in het hoekje van de krant. Dawat?, vraagt een gemiddeld mens zich terecht af, inclusief diegene die er beroep op kan doen, maar het niet weet. DAVO is de Dienst voor Alimentatieverderingen en schiet bedragen voor aan armlastige rechthebbenden, wiens ex-partner dat nalaat te doen, ook al is het zo overeengekomen in een akte.
De administratieve overlast en het gebrek aan communicatie tussen de verschillende overheidsinstellingen onderling maken dat bij de dienst één en ander nog niet gesmeerd loopt. Voor mensen (meestal met kinderen) die het al moeilijk hebben, is deze ontlasting eigenlijk een bijkomende belasting. Daar zou dringend iets aan moeten worden gedaan. Ok, na de bankencrisis en de verkiezingen, die momenteel alle energie opslorpen en die ook belangrijk zijn, niet?
Fundamenteel loopt er echter iets grondiger mis bij de echtscheidingen zelf en vooral bij het gedrag dat de direct betrokkenen, mannen én vrouwen, vaders én moeders tentoonspreiden, die maakt dat de DAVO bestaansrecht heeft. Dikwijls escaleert het onbegrip bij een scheiding zo dat de ene partner de andere financieel in zijn/haar blootje wil zetten en daar geen mogelijkheid onbenut voor laat. Als er kinderen zijn, worden die nog te dikwijls als pasmunt misbruikt. Ex-partners betalen niet of knijpen elkaar uit als citroenen.
Naast alle begrijpelijke emoties moet er ook redelijkheid zijn. Uit elkaar gaan betekent in een groot aantal gevallen een (tijdelijke) stap achteruit doen, op alle vlakken en voor alle partijen. Die redelijkheid komt de verstandhouding op langere termijn zeker ten goede. Indien men als ex-partner echter blijft vasthouden aan zijn/haar principes en zijn/haar grote gelijk, vertoont men Fortisgedrag: onverantwoord en destructief.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten