Donderdag 3 april 2008
Ik heb huiswerk gekregen, van het lief van mijn zoon nota bene. Neenee, niet rechtstreeks, daar is ze (nog) te verlegen voor. Aardig meisje nochtans, maar blijkbaar boezem ik haar een zekere vrees in, wat totaal onterecht is. Voor haar eindwerk gedragswetenschappen heeft ze een profiel nodig van een adolescent, zoals hij gezien wordt door één van zijn ouders. Een profiel dus. In tien zinnen. Mijn argument dat ik er net een roman over geschreven heb, wordt door mijn zoon resoluut naar de prullenmand verwezen: "Dat is fictie, papa. Het gaat hier wel over hoe ik werkelijk ben." De werkelijkheid overtreft dikwijls de fictie, denk ik. Een hele persoon als hij samenvatten in een kleine duizend letters en leestekens, dat wordt een onmogelijke opgave. Het feit dat hij in ruil de vaat zal doen, geeft me wat motivatie...
Mijn zoon is letterlijk en figuurlijk een reus van een kerel, een grote knuffelbeer, die aandacht krijgt, ook al vraagt hij die niet, maar die opvalt, gewoon door zijn aanwezigheid. Zijn levenscreativiteit, zijn gezonde koppigheid om te slagen of zijn zin te hebben, wordt soms doorkruist door een overtal aan hormonen, dat zijn adolescentengemoed danig in de war kan brengen. Zijn zin voor complete chaos, volgens dewelke hij zijn slaapkamer als grote linnenmand gebruikt en hij zijn eenzaam tussen kussens en onder matrassen weggepropte sokken negeert, staan in schril contrast met de zorg voor zijn zus en zijn trouw aan zijn vrienden, want niet de kleren zijn voor hem belangrijk, wel diegenen die er in zitten.
Ongelooflijk hoe iemand van zestien jaar dikwijls al zo wijs en juist uit de hoek kan komen, hoe snel hij mij de ene minuut kwaad kan krijgen en mij de andere minuut volledig kan laten smelten als een perfecte bespeler van mijn emoties. Dat zal dan wel liefde zijn, zeker...
Et maintenant quelque chose complètement différent, un message urgent pour ma fille. Il y a encore seulement quelques jours avant que l'école recommence après les vacances de Pâques. Peut-être, tu te souviens que nous avons fait un accord pour faire tes exercices de français (oraux et écrits) pour éviter une catastrophe au fin de l'année scolaire.
Over mij
- Alleenvader.com
- Ik ben een naar mijn weten normale man, die zelf opgegroeid is in een warm nest, waar familiewaarden en respect voor elkaar hoog in het vaandel geschreven stonden, maar waar ook voldoende ruimte was voor zelfontplooiing. Tijdens mijn lange groei naar volwassenheid heb ik nu eens van het ene, dan weer van het andere gebruik gemaakt. AANVULLING VAN DE KINDEREN: Papa kan heel sympatiek en lief zijn, maar dat is al lang geleden :-) (Alex) Papa kent geen fluit van voetbal of van sport in zijn geheel. Hij beweert dat sporten heel gevaarlijk is en dat je gevaar niet moet opzoeken.(Alex) Paps moet wel stilaan een mooie en sympatieke vriendin leren kennen, voor hij echt te oud is. En op Facebook gaat hij die niet vinden! (Max) Paps zegt dat natte theezakjes aan het plafond blijven kleven, maar dat we dat nooitnooit mogen proberen thuis (Max) Paps zegt dat hij veel geleerd heeft van mijn wiskunde-oefeningen. Ik merk er nochtans niets van. (Max)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten