Stof

Zondag 13 april 2008

Pfff, ik weet niet wat ik van dit weekend moet denken, maar gevuld was het in elk geval. Vrijdagavond bij mijn thuiskomst hing er een dichte mist in mijn huis. De gevolgen van de infrastructuurwerken aan de buitenkant waren ook zichtbaar aan de binnenkant. Tijdens het zandstralen drongen de ultrafijne korrels langs alle kieren en reten de woonruimte binnen en zetten zich op zowat alles vast. Met tegenzin heb ik Bobby (de stofzuiger) uit zijn hoek gehaald en ben met de moed der wanhoop als de eerste de beste superhuisvrouw alles beginnen poetsen. Tevergeefs, want luttele tijd later kon ik opnieuw mijn naam schrijven op de bovenkant van het dressoir - maar ik schreef VERDOMME!!, in drukletters, want ik doe niet graag een inspanning zonder dat die enig zichtbaar resultaat oplevert.

Op bijgaande foto's zie je onder andere de onder handen genomen muren, van dewelke ik overtuigd ben dat ze elk moment kunnen instorten in de toestand waarin ze zich nu bevinden. Daarom heb ik de kinderen verboden te leunen of een balletje te stampen tegen de bewuste en alle aanpalende gevels, kwestie van niet voor dure en onaangename verrassingen komen te staan. Mijn dochter vond het wel iets hebben, dat witte, fijne zand dat overal op ons terras en in de tuin lag ("Zoals aan zee!"). Dat de seringen en klimplanten er aan kapot gaan is haar zorg niet.

Ook de binnenkant van het achterhuis werd aangepakt, vooral omwille van een vochtprobleem, dat daarna, zo werd mij verzekerd, minstens 'voor enkele jaren' zou opgelost zijn. Het stemt mij niet onmiddellijk gerust. Evenmin stemt het mij gerust dat wasmachine en droogkast voor tien dagen afgekoppeld en bijgevolg niet bruikbaar zijn: dat belooft binnen twee weken. Ik heb de kinderen (waarschijnlijk vruchteloos) gevraagd extra zorg te dragen voor hun kleding, in de ijdele hoop dat alles wat langer proper blijft. Ook het toilet beneden werd uitgebroken en door de werklui als een curiosum midden in de tuin gezet, ja, juist, dat toilet dat nog een deur nodig heeft. Ik heb het idee opgevat om in dat verband naar van die typische klapdeurtjes op zoek te gaan, van die dingen met een hartje er in. Kitsch, ik weet het, maar het heeft zich vastgezet in mijn hoofd en het raakt er moeilijk uit.

Zaterdag werd de ene daghelft gevuld met een begrafenisdienst en de andere helft met een verjaardagsfeestje, iets wat me toch wel een raar gevoel gaf en niet zoveel zin in vieren bij het laatste.

Wat heb ik nog zoal te melden? Aja, het lief van mijn zoon is komen logeren; rommel en stof trekt blijkbaar volk aan. En mijn dochter zeurt dat er van alles tussen haar tanden knarst bij het eten van de gewokte maaltijd. 'Zand schuurt,' zei mijn moeder altijd. Toch vanavond nog eens met Bobby door het huis gaan wandelen...