Te snel

Dinsdag 25 maart 2008

Het is toch niet te geloven: terwijl velen zich hadden voorgenomen om aan de kust in zwembroek van de nieuwe lente te genieten tijdens het lange paasweekend, beslisten de klokken er anders over. Samen met de eieren vielen er her en der in Europa bakken sneeuw uit de hemel en kunnen er sneeuwmannen in plaats van zandkastelen gemaakt worden.

Neem me niet kwalijk dat ik, na een nacht slapen, nog even terugkom op het winterkoninginnetje Phaedra Hoste, voor wie ik gisteren misschien wat te hard geweest ben, terwijl het geslijm van haar slippendragers evenzeer iets onwerkelijks heeft. Iedereen heeft recht op geluk, ook Phaedra, zij het dat ze, in tegenstelling tot haar medemensen, rijkelijk betaald wordt voor haar zoektocht, net als haar evenknie Wendy Van Wanten, die er gelukkig wel een huisgenoot aan overhoudt. Misschien is deze format ook iets voor mannen zoals basketter Pieter Loridon (toevallig een ex van Phaedra) of voor cabaretier Hansje Teeuwen! Hansje Teeuwen!! die zijn vuilgebektheid dan binnenskamers kan oefenen (of kan hij dat al?).
Nee, serieus, je moet toch echt al wanhopig zijn om je geluk te laten afhangen van een tv-reeks die je binnen het gestelde aantal afleveringen de man van je dromen moet opleveren, te kiezen uit het beperkte aantal dat niet nagedacht heeft over een roemloze afgang, maar zich als een hond van Pavlov heeft laten leiden door de foto's in Playboy? Maar misschien is Phaedra écht wel wanhopig. Ik gun haar het voordeel van de twijfel.
Ik gun haar het voordeel van de twijfel niet wat betreft het bezitten van de basiscompetenties in een huishouden. In de aflevering heb ik enkel de mannen zien koken. Meestal stond de eettafel gedekt in één of ander (duur) restaurant, waar ze "al eens eerder geweest was" (sic). Kinderen spreek je niet op dezelfde manier aan als een schoothondje. Spijtig, Phaedra. Niet geslaagd. Je gaat te snel in het uitbouwen van je huiselijk geluk. Er is nog werk aan de winkel. Gelukkig geldt dat niet voor de vrouwen in mijn brede kennissenkring, die wel van wanten weten, zonder dat ze daarom het gevoel hebben alles alleen te moeten doen.

Doe mij maar Emma Thompson, of, dichter bij huis, een stevige babbel met Fried'l Lesage. Zelfs nieuwsvrouw Kathleen Cools mag mij nog eerder om de vijf seconden met een vraag onderbreken. Plus een hele reeks lieve en evenwichtige vriendinnen. Die geven mij tenminste niet dag en nacht de indruk dat ze recht uit de schminkkamer komen.

Dit is, hand op het hart, het laatste wat ik in dit verband over Phaedra Hoste ga schrijven. Mijn zoon gebruikt zelfs de ietwat oubollige uitdrukking Waar het hart van vol is... Neen, geen woord meer dus over de ultieme finale, de strijd tussen de twee overgebleven mannen... Dat laat ik aan de bevoegde dag- en weekbladen over.