Zaterdag 29 maart 2008
Het leven bestaat uit deadlines. Wij proberen zo ons best te doen alles op tijd af te krijgen, voordat we voorgoed onze ogen sluiten en er geen deadlines meer zijn. Begin volgende week is de uiterste termijn voor het opstellen van een coherent aanbestedingsdossier in het kader van mijn andere (sommigen noemen het mijn enige, maar ik beschouw het schrijversschap ook als een professie, of, in meer lyrische momenten, als een goedaardige ziekte, een alfabetgezwel dat bij tijd en wijle zo openbarst dat het letterpus een coherent verhaal vormt) professionele activiteiten.
Heel het weekend heb ik er voor vrijgehouden. Het blad blijft echter wit. Ik heb blijkbaar een selectieve schrijfkramp: er blijft momenteel een schot zitten tussen mijn woordencreativiteit en de droge materie van de aanvraagfiches. Neenee, het heeft niets te maken met de kinderen. Mijn zoon heb ik tot nu toe nauwelijks gezien: eerst naar de schoonouders (en het lief) en daarna naar de vrienden. Mijn dochter is druk doende met het opzoeken van informatie voor school, maar de kans dat ze aan het chatten is lijkt me veel groter. Eigenlijk staat me niets in de weg om in alle rust verder te werken, of beter: te beginnen. Maar de rust komt niet. En ik ben nog steeds niet begonnen.
Ondertussen probeer ik mezelf te ontspannen. In de schaarse ogenblikken die we vandaag met zijn drieën samen waren, zijn we even een korte stadswandeling gaan maken. Heel fijn, veel gelachen. Bij onze terugkeer naar huis gauw langs een frituur gereden, waar we een curryworst spéciale (voor de Nederlanders: een overlangs half opengesneden frikandel met in de split een mengsel van mayonaise, gehakte ui en curryketchup) gegeten hebben. Mens, wat kan dàt goed smaken! Gelukkig kies ik op andere momenten voor iets minder cholesterolverhogende lekkernijen.
En nee, dit eetfestijn is geen vast onderdeel van de warme maaltijden die ik voor mijn kinderen bereid. Het is er zelfs nooit een onderdeel van. De boog kan echter niet altijd gespannen staan.
Ik heb echt geprobeerd de boog te spannen, doch vruchteloos. Morgen doe ik wel een nieuwe poging.
Over mij
- Alleenvader.com
- Ik ben een naar mijn weten normale man, die zelf opgegroeid is in een warm nest, waar familiewaarden en respect voor elkaar hoog in het vaandel geschreven stonden, maar waar ook voldoende ruimte was voor zelfontplooiing. Tijdens mijn lange groei naar volwassenheid heb ik nu eens van het ene, dan weer van het andere gebruik gemaakt. AANVULLING VAN DE KINDEREN: Papa kan heel sympatiek en lief zijn, maar dat is al lang geleden :-) (Alex) Papa kent geen fluit van voetbal of van sport in zijn geheel. Hij beweert dat sporten heel gevaarlijk is en dat je gevaar niet moet opzoeken.(Alex) Paps moet wel stilaan een mooie en sympatieke vriendin leren kennen, voor hij echt te oud is. En op Facebook gaat hij die niet vinden! (Max) Paps zegt dat natte theezakjes aan het plafond blijven kleven, maar dat we dat nooitnooit mogen proberen thuis (Max) Paps zegt dat hij veel geleerd heeft van mijn wiskunde-oefeningen. Ik merk er nochtans niets van. (Max)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten