Een man denkt geregeld dat hij alles gehoord en gezien heeft, maar niets is minder waar. Vrijdagavond was ik uitgenodigd op een barbeque bij een immer sympatiek gezinnetje uit de Kempen. Mooi en eigen huis, twee jolige en speelgrage tieners, zwembad in de tuin, alle ingrediënten voor de staalkaart van een harmonieus en volmaakt gezinsleven bleken aanwezig te zijn. Dacht ik. Want toen de vrouw des huizes een romantische minicruise (zonder de kinderen) ter sprake bracht, moest ik mijn aanvankelijke mening over het perfecte huishouden enigszins herzien. De reiziger wordt tijdens zo'n cruise dikwijls niet alleen met anderen geconfronteerd, maar ook met zichzelf. Door andere culturen en omgangsvormen krijgt men nieuwe inzichten, botst men op de grens van het eigen aanpassingsvermogen of ontstaat er door niet of nauwelijks gekende voorzieningen een nieuwe behoefte. Deze laatste mogelijkheid was op een bepaald moment het onderwerp van mijn opperste verbazing. Op het schip bevond zich namelijk ook een beauty- en wellnesssalon, dat vrijblijvend te bezoeken was. De vrouw des huizes - en ik herhaal: echt een keurige, normale dame met de nodige zelfkennis en ontwikkeling - liet zich daar behandelen. Ze koos voor een french pedicure, volgens mijn huidige kennis één van de meest overbodige ingrepen op het menselijk lichaam. Kort samengevat komt het hier op neer: men beoogt een effect wat doorgaans reeds automatisch op een natuurlijke wijze verkregen wordt. Bizar, toch? In de praktijk maakt men het bovenste deel van de teennagel, het stuk dat men telkens afknipt als het te lang wordt, wit. Niet sneeuwwit, maar genuine wit, zoals het bovenste deel van een teennagel hoort te zijn na een gewone was- en knipbeurt. Prijs voor deze modale behandeling op een aparte locatie: dertig euro. Ok, iedereen mag zelf bepalen wat zij/hij met haar/zijn zuurverdiende centen doet. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt, dus ik vroeg haar het resultaat te mogen aanschouwen, dat tot dan toe verborgen had gezeten in een modieuze, maar gesloten zomerschoen. Ze liet me haar tenen zien, met mooie en gelijkmatig geknipte nagels. In hun natuurlijke kleuren, maar ik wist dat ik me daarin vergiste. De trompe-l'oeil van de nagelplaat vormde hier het sluitstuk van een volmaakt gezinsleven.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten