Een muziekstijl koppelen aan een generatie (of omgekeerd) is voorgoed verleden tijd. Muziek kan hoogstens ingedeeld worden in rebels of belegen, in hip of passé, maar dat ligt vooral aan de verpakking en de uitvoering. Mijn dochter en ik stonden gisteravond zij aan zij (nuja, bij wijze van spreken dan, de ene vlak voor het hoge podium en de andere op een respectabele afstand) te genieten van jong gitaargeweld op Camping Zuid in Antwerpen, een nieuw festivalletje dat vooral bedoeld is om de stress van de voorbije examens bij de schoolgaande jeugd in goede banen te leiden. Niet eens zo lang geleden hebben Max en ik gelijkaardige optredens meegemaakt met nagenoeg dezelfde groepen, buiten de sombere en onheilspellende metal van Steak Number Eight dan, wiens frisse jongensfiguren enigszins contrasteerden met het geluid dat ze produceerden. The Gallacticos stelden ons beiden wéér niet teleur en speelden alsof ze chili in hun kont hadden steken: aanstekelijk. Afsluiter en bakvisidool Jasper Erkens bracht zijn wat brave kampvuurliedjes, maar kan nog uitgroeien tot een Vlaamse Billy Bragg (Billy Wie? zou mijn dochter vragen).
Max had bij het naar huis gaan geen stem meer van het meezingen en gillen. Zo bont heb ik het niet gemaakt. Toch keerden we allebei heel voldaan, bijna uitgelaten terug. Er zijn vele dingen die ons binden. Nu nog een A-attest en onze vakantie kan niet meer stuk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten