Zeven tapkasten staan er, zeven, verspreid over de Grote Markt in Antwerpen. Ze tappen er gratis bier voor alle aanwezigen die vandaag willen delen in het huwelijksgeluk van zanger Helmut Lotti (voor de derde maal, maar we gebruiken gemakshalve die uitspraak van het scheepsrecht als boutade) en journaliste Jelle Van Riet. Laatstgenoemde is zot van geluk en van haar lief. Dat schreeuwt ze uit in haar wekelijkse krantencolumn, die eigenlijk telkens een betaalde samenvatting is van de dagdagelijkse omgang tussen de twee tortelduiven. Buiten het feit dat ik daar weinig of geen boodschap aan heb, laat ik de schrijfster haar geluk en de manier om die te uiten: ik ben niet verplicht haar 'Mijn Intieme Dagboekfragmenten' te lezen. Toch heb ik het vandaag gedaan, met steeds meer opgetrokken wenkbrauwen. Spontaan welde één advies in mij op: dimmen! (Maar wees gerust, ik spreek het niet uit, ik hou mijn mond). Ik citeer:"... Ik glunder, loop brooddronken (= uitgelaten, overmoedig, hw) door de dag en weet dat vandaag speciaal voor mij het licht schijnt, want ik hou van hem. Ik herhaal: ik hou van hem. Hij is de mooiste, de liefste, de zoetste. Hij is mijn uitverkorene, mijn engel, mijn prins, practically perfect in every way.... Ik ga niet scheiden, van-z'n-lang-zal-ze-leven-niet!"
Mijn zoon en dochter zijn respectievelijk zeventien en dertien jaar oud. Ze hebben beiden hun eerste verliefdheden en hun eerste liefjes achter de rug. Soms ging dat gepaard met veel verdriet en tristesse. Daar moet ik als vader niet actief in tussenkomen. Dat is het leven. En leven is leren. Ook door af en toe eens hard met de kop tegen de muur te lopen. Het bovenstaande citaat komt echter van een volwassen, hoogopgeleide vrouw. Prachtig toch, dat er op dat allesoverheersende gevoel geen leeftijd of diploma kleeft! Ik gun het haar eeuwigdurend en hoop dat ze de muur nooit tegenkomt!
Toch ben ik opgelucht dat ze geen bakvisvriendin van Max is. Ze zouden elkaar zo zot als een achterdeur maken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten