Dinsdag 1 juli 2008
De nog keurig in zilverpapier verpakte, toen niet opgegeten en nu beschimmelde boterhammen met gevarieerd, maar bijna onherkenbaar beleg ben ik intussen al gewend. Ondanks herhaalde sermoenen over regelmaat en gezondheid, slaagt Max er in zich tijdens het schooljaar 's middags dermate te amuseren dat ze haar lunch vergeet binnen te werken. Op het einde van het schooljaar haal ik met enige tegenzin - het werd haar al meerdere malen gezegd - de vieze restanten uit haar boekentas en gooi ze in de vuilnisemmer. Tegelijk verschoon ik haar beddengoed. In de peluw van haar hoofdkussen ontdek ik zo toevalligerwijs enige brieven aan jongens, die niets aan duidelijkheid te wensen overlaten. Niet dat ik ze alle aandachtig ga lezen, nee, dat heb ik mijn ouders als prille puber zelf heel kwalijk genomen. De hartjes en de andere mij bekende sms-symbolen spreken klare taal. Amper zes maanden geleden was er nog geen sprake van het andere geslacht. Een half jaar en een groeischeut verder staat de wereld echter op zijn kop. Ondanks het feit dat ik die levensfase ook actief meegemaakt/doorgesparteld heb, sta ik er soms te weinig bij stil dat mijn kinderen hetzelfde overkomt. En alle details wil ik daar niet van weten, echt waar.
Tijdens zijn laatste examendagen werd de fiets van Alexander gestolen, amper één jaar oud. Hij had nagelaten hem op slot te doen toen hij in de school aankwam. Het duurde wel even voor zijn ouders ervan op de hoogte werden gebracht; de verdwijning werd door zijn mama eerder toevallig vastgesteld. Bij zo'n feit kunnen alle registers nog eens opengetrokken worden: de eigen verantwoordelijkheid, de duurte van het leven en het tanende respect voor goederen waarvoor de ouders zich uit de naad moeten werken. Een deel van het loon van zijn vakantiewerk gaat naar een ander rijwiel. Hij heeft al aangekondigd dat het zo goed als zeker een tweedehandsfiets wordt. "Volgend jaar leer je mij toch rijden met de auto," orakelt hij tegen mij. Hij zal wel weer gelijk krijgen. Na lang aandringen heeft hij de diefstal toch bij de politie aangegeven; rijden met een wagen zal immers nog even duren. Hopelijk doet hij die wel op slot, maar dat weet ik eigenlijk nog zo niet.
Wat ik wel weet, is dat Max een A-attest heeft en dat Alexander alweer zonder schijnbare moeite met een schitterend rapport naar huis gekomen is. Infeite heb ik dus gewoon twee voorbeeldige kinderen, voor wie niks menselijks vreemd is.
Over mij
- Alleenvader.com
- Ik ben een naar mijn weten normale man, die zelf opgegroeid is in een warm nest, waar familiewaarden en respect voor elkaar hoog in het vaandel geschreven stonden, maar waar ook voldoende ruimte was voor zelfontplooiing. Tijdens mijn lange groei naar volwassenheid heb ik nu eens van het ene, dan weer van het andere gebruik gemaakt. AANVULLING VAN DE KINDEREN: Papa kan heel sympatiek en lief zijn, maar dat is al lang geleden :-) (Alex) Papa kent geen fluit van voetbal of van sport in zijn geheel. Hij beweert dat sporten heel gevaarlijk is en dat je gevaar niet moet opzoeken.(Alex) Paps moet wel stilaan een mooie en sympatieke vriendin leren kennen, voor hij echt te oud is. En op Facebook gaat hij die niet vinden! (Max) Paps zegt dat natte theezakjes aan het plafond blijven kleven, maar dat we dat nooitnooit mogen proberen thuis (Max) Paps zegt dat hij veel geleerd heeft van mijn wiskunde-oefeningen. Ik merk er nochtans niets van. (Max)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten