Dinsdag 30 juli 2008
Ondanks mijn produktgerichtheid, die mijn procesgerichtheid volledig in de schaduw stelt, heb ik het al maanden nagelaten om het uiteindelijke resultaat van de aanpassingswerken aan de achtergevel van mijn huis te tonen (zie de blog "Stof" van april ll.). Bij deze wil ik dat goedmaken, want niet alleen ik, maar ook mensen met kennis van zaken vinden het een hele verbetering. En bovendien ligt er nu in de keuken een tegelvloer die zich buitensporig makkelijk, zij het niet dermate frequent, laat dweilen.
Ik moet het toegeven, ofschoon ik nooit in bewondering sta voor fysieke prestaties, zeker niet als ze aan mezelf worden toegedicht: ik ben fier op mijn tuintje en het werk dat er in gekropen is; het is er echt aangenaam toeven. Aan het begin van de herfst wacht er nog een laatste lastige karwei: het pampagras en het kale stuk waar ooit de koterij stond volledig omspitten en er een fris groen gazonnetje zaaien. Hoewel, ik ben er nog niet uit: grasmatten of zaad. Ik heb nog enige bedenktijd.
Deze morgen heb ik er mijn fleurigste hemdje bij aangetrokken, een knalrood stuk textiel met bloemetjesmotief, dat echt aangenaam om dragen is met dit zwoele weer. Twee weken geleden had ik het voor de eerste keer aan, als ik met Max naar het verjaaretentje van Greet ging. "Jij gaat toch niet met dàt gordijn" zei ze misprijzend. "Ik ken jou niet, hoor!" Dat hemd was wel gekocht in een Parijse boutique tijdens een oestertrip naar de Franse hoofdstad begin juli, waarover ooit meer.
"Het is wel Franse couture" verdedigde ik mij met enige ergernis.
"...die bij de zomersoldes lag" reageert ze zonder verpinken. "Dat zegt genoeg over jouw smaak".
Dat wil ik nog wel even vermelden: er gaat geen jaar voorbij zonder dat Max er in slaagt tijdens de koopjesperiode een stuk uit de niet afgeprijsde collectie te kiezen. Dat zegt genoeg over mijn behoefte om haar enige realiteitszin bij te brengen. Uit de nieuwe collectie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten