"Dagen kamperen voor een schoolpoort om ons daar toch maar te kunnen inschrijven, zover moet jij voor ons niet gaan," stelt Alexander mij gerust. Waar hij dat nu weer vandaan haalt, mag joost weten. Op het eerste zicht is er geen enkele aanleiding die er op wijst dat de kinderen en ik in die toestand gaan verzeilen. Maar wat niet is, kan komen. Heb ik hem dat zelf niet geleerd, zich te voorzien op het onvoorziene?
Proactief is hij wel, mijn zoon. Al van bij het begin van zijn laatste middelbare schooljaar wist hij wat hij daarna wilde verder studeren. Tot nu toe blijft hij hardnekkig vasthouden aan zijn keuze. Zijn mama heeft mij enige tijd geleden in dat verband op een bezorgde toon gevraagd of ik eens ernstig met hem wou praten over de toekomst. Zijn keuze is hoe dan ook en op zijn zachtst gezegd origineel te noemen. Hij gaat voor een academische opleiding Oud-Grieks en Zweeds. Tegenwoordig kan men immers alles met alles combineren en uitsmeren volgens studiepunten, zodat men geen echte klas-, dus ook geen lotgenoten meer heeft. Hij heeft zelfs al uitgevlooid waar die combinatie mogelijk is: in Gent. Antwerpen en Brussel zijn te gemakkelijk bereikbaar van thuis uit en Gent heeft nu toch een heleboel containerkoten besteld, dus die keuze ligt voor de hand. Ik heb hem nog geen enkele vraag gesteld of geen enkele opmerking gemaakt. Pricipieel ga ik er van uit dat zijn interesse en goesting voorgaan op de economische redabiliteit later. Weinig kans trouwens dat zijn studierichting een toeloop van kandidaten veroorzaakt, zodat kamperen voor de aula zo goed als uitgesloten blijft.
Binnenkort vindt er een schoolbeurs plaats in de buurt, waarop alle universiteiten en hogescholen hun waaier aan mogelijkheden komen etaleren. Heb al afgesproken met Alexander om er samen ons licht te gaan opsteken. Het kan nooit kwaad te bevragen wat die keuze van Oud-Grieks en Zweeds nu precies betekent. Om te weten te komen of hun lading zijn vlag wel dekt...
Gewoon uit interesse, meer niet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten