Max is me deze ochtend spontaan een knuffel komen vragen; ze is dus op zijn Frans helemaal van haar propos. Toch ongelooflijk bij die bakvis: wekenlang wil ik haar knuffelen en houdt ze de boot af, terwijl ze rond mijn nek komt hangen op het moment dat ik mijn pogingen gestaakt heb. Il faut le faire. Al bij al geniet ik er van en dat wéét ze. Dat een ander echter teveel geniet terwijl zij gebukt gaat onder een zware examenreeks, daar kan ze niet goed tegen, dus wordt die blijk van affectie tot een minimum herleid. Ik zal tegen het einde van het schooljaar mijn voorzorgen moeten nemen. Misschien kan ik in juni tijdens de proefwerken een interim-knuffel inhuren... :-)
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten