Een gemiddeld mens denkt er nog niet aan, maar de lente is in aantocht. Nee, niet zoals Sinterklaas opduikt in oktober en eind november slaags raakt met de Kerstman... Er zijn immers voortekenen: de knoppen aan mijn seringenstruik bijvoorbeeld en een vaag buikgevoel, dat binnenkort onmiskenbaar zal uitgroeien tot een drang om iets te doen. In mijn geval is dat: het laten vervangen van mijn enkelvoudige ramen op de benedenverdieping door high-tech koudwerend en superisolerend glas. Te laat eigenlijk en dat moet ik afleren: op het moment dat de omstandigheden het vereisen denk ik aan een oplossing, maar de periode van uitvoering valt in een periode dat het niet echt meer nodig is: superisolerend glas nà de vorst en de vrieskou dus. Door het breekwerk aan de muren zal er opnieuw gepleisterd moeten worden; mijn plan bestaat erin om de hele woonkamer onder handen te laten nemen, zodat de muren er mooi egaal uitzien.
Dat lààt ik dus allemaal uitvoeren, maar is er eveneens een engagement om zelf de handen uit de mouwen te steken. De muren, binnendeuren en plinten kunnen best een frisse lik verf gebruiken. Een warm kleurtje kan een positieve invloed hebben op je stemming en gemoed, heb ik recent ergens nog gelezen. Daar wil ik best ook van genieten. De tegenzin om er binnen afzienbare tijd aan te beginnen is echter groot: schilderen in mijn eentje vind ik echt niet plezierig. Gelukkig hebben sommige mensen mij al spontaan laten weten dat zij het hanteren van verf en kwast een leuke bezigheid vinden. Hun uitspraak is niet in dovemansoren gevallen. Daar tegenover staat dat ik een kei ben in het verhuizen én in afbraakwerken. Daarvoor mogen vrienden die moedeloos worden bij de gedachte aan die inspanningen mij steeds contacteren. Blijkbaar is dat reeds geweten: zaterdag heb ik mijn tweede verhuis in evenveel maanden. Wolf (re)moves your life!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten