Ik doe het niet veel, me mengen in gesprekken over allerhande huishoudelijke taken. Erover praten is dikwijls nog vervelender dan ze uitvoeren. Maar enkele dagen geleden heb ik me tijdens een receptie in het toevallige gezelschap van enkele vrouwen nog eens volledig laten gaan. Emmeren over het nut van voor- en kookwas, over het belang van de selectie van het textiel volgens kleur en stof, over het reinigen van ramen zonder strepen, over dweilen met of zonder zeepsop en over de onvermijdelijke slordigheid van de kinderen en het extra werk in dat verband, alles kwam er in één vloeiende woordenbrij uit, zoals dat gewoonlijk gaat bij dergelijke onderwerpen die men denkt volledig te beheersen. De dames evolueerden van gesprekspartners naar toehoorders, zonder dat ik er trouwens zelf erg in had. Toen er eindelijk een korte pauze viel, zei de vrouw rechts van mij, terwijl haar gezicht oprechte verwondering uitdrukte: "Hoe? Werkt u dan niet?"
Deze korte vraag maakt volgens mij één en ander duidelijk wat betreft haar ideeëngoed terzake. Een: de dame in kwestie vindt het verrichten van huishoudelijke taken absoluut geen werk, want ze suggereert dat ik me met niets in die zin bezighoud. Twee: ze veronderstelt dat een man wel wat anders doet en op zijn minst een betaalde job buitenshuis heeft, wat indruist tegen elk gangbaar beleid in verband met de gelijkschakeling van man en vrouw.
Drie: indien een vrouw deze huishoudelijke monoloog had gehouden en niet ik, was de vraag waarschijnlijk geweest: "Hoe? Hebt u dan geen poetsvrouw?" Los van het feit dat ik over het laatste geen absolute zekerheid heb: er is nog een lange weg af te leggen, zeker bij deze dames.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten