Heeeeelp, de vrachtwagen komt twee uur vroeger!
Met deze niet mis te verstane boodschap als tekstbericht op mijn gsm werd ik gisterochtend gedwongen mijn snoezeltijd tussen wakker en actief worden te beperken tot het absolute minimum. Een klein half uur nadat ik uit bed gestapt was stond ik voor de deur van een vriendin, een alleenstaande moeder met twee prille tienerkinderen die zich doorgaans uitstekend weet te redden. Vandaag verhuisden ze echter van een appartement naar een echt huis met een grote tuin en dat brengt meer spanningen met zich mee voor hen die er middenin zitten dan voor buitenstaanders. 'Ongelooflijk wat een mens bij elkaar krijgt' en 'Moet dat allemaal mee' zijn gewoonlijk vrijblijvende gemeenplaatsen die bij een verhuis horen, maar in dit geval waren ze echt van tel. Er waren opvallend veel grote kasten en kisten, bedden en andere ondefinieerbare, doch zonder uitzondering zware euh... elementen te verplaatsen. Gelukkig daagden er nog enkele vrienden en vriendinnen op. We werkten door, want de huur van een vrachtwagen mét chauffeur en ladderlift loopt elke dertig minuten extra aardig op. De mannen haalden zoveel als mogelijk de meubels verder uit elkaar, tilden de grootste en zwaarste stukken; de vrouwen hielden zich bezig met de inpak van kleiner/breekbaar materiaal, maakten proper waar nodig en zorgden voor drank en lekker belegde broodjes. Een klassieke rolverdeling dus, uit noodzaak: de boel ging op die manier het snelst vooruit. Onwillekeurig moest ik terugdenken aan al die trieste enquêtes over huishoudens waar de vrouw het leeuwendeel van de taken op zich blijkt te nemen, me afvragend op welke manier de vraagstelling was verlopen. Onder huishoudelijke taken verstaat men immers vooral het klassieke wassen en plassen, de strijk, het opruimen, kuisen en de zorg voor de kinderen. Minder denkt men dan aan (of vraagt men naar) het in elkaar steken en (ver)plaatsen van zwaarder meubilair, kleine elektriciteitsherstellingen of dakwerken, het boren van gaten of het dichtplamuren ervan... In een huis met karakter, zo is mijn ervaring, en met enkele kinderen onder één dak zijn deze activiteiten schering en inslag. Of vrouwen het nu graag horen of niet, gewoonlijk voeren de mannen (de echtgenoot, de opgetrommelde vriend, de toevallige passant) die klussen uit. Men kan deze bezigheden toch ook gemakkelijk onder de noemer huishouden plaatsen? Ik weet dat dit uitmondt in een oeverloze en dus weinig zinvolle discussie. Maar het voortdurende gehak op mannen en het mannelijk aandoende haantjesgedrag van de girlpower, die ingebakken zit bij een bepaalde groep vrouwen, komt me af en toe de strot uit.
Ik voel vandaag elk spiertje in mijn lichaam. Zou ik niet wat afgevallen zijn -dat is mijn vrouwelijk kantje-? (lacht)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten