Een activiteit waar ik me geweldig mee kan ontspannen is het snuisteren in allerlei brocante- en kringloopwinkeltjes. Op die manier heb ik de laatste jaren een verzameling van hebbedingetjes aangelegd, zaken die niet direct enige gebruikswaarde hebben, maar die voor mij een meerwaarde vormen in mijn leefomgeving. Vanaf vandaag heb ik echter een hebbeding mét gebruikswaarde in mijn bezit: een oude schoolbel met een houten handgreep. In de lagere school klepperde zuster Gustava met zo'n instrument dat het een lieve lust was; het gedingeling ging door merg en been. Buiten in enkele plattelandsdorpen waar de tijd verstild is, wordt dat systeem om het einde van de speeltijd aan te duiden al lang niet meer gebruikt.
Mijn bel krijgt echter een actief tweede leven. Ik brul me immers zowat dagelijks schor onderaan de trap om Max en Alexander naar beneden te krijgen, omdat ofwel ze naar school moeten ofwel hun warme maaltijd op tafel staat te dampen. Nergens ter wereld komt er zo weinig reactie op zoveel geroep. Een mens zou er op de duur wanhopig van worden, moest er geen oplossing bestaan in de vorm van het dwingende gebeier van een schoolbel.
En ik heb er zo eentje in mijn bezit. Klaar voor nuttig gebruik.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten