De laatste weken heb ik mij niet geschoren. Luiheid en gemakzucht hebben er weinig mee te maken. Ik laat gewoon van tijd tot tijd het scheermesje en het schuim even links liggen, punt uit.
"Top!" zegt Max. "Je bent in!"
Ik kijk haar niet begrijpend aan.
"Die stoppelbaard," legt ze uit. "Nog geen stukje uit "De helaasheid der dingen" gezien? Nonkel Potrel en zijn broers lopen er allemaal zo bij!"
De onderkant van de beschaving geeft dus tegenwoordig de richting aan.
"Maar de rest, daar moet je nog aan werken," relativeert ze.
Niemand is perfect. Ik besluit me van nu af aan te concentreren op al die foutjes.
Plots moet ik met enige dankbaarheid én schroom aan mijn spontaan opgedoken corrector (M/V) denken (zie reactie op mijn blog van 5 oktober). Ik kan hem/haar niet dwingen een blijvend engagement op te nemen. Misschien heeft hij/zij wel een dagje rust ingelast of is hij/zij de artikels van een Vlaamse kwaliteitskrant aan het nalezen. Zou ik er voortaan zelf geen gewoonte van maken mijn blogs te herlezen alvorens ze te publiceren?
1 opmerking:
Ik heb dat nooit gezegt! IK HEB GEZEGT DAT DAT SEXY WAS! VOILA VEEL LIEFS U GEWELDIGE EN OH ZO GOEDE DOCHTER.
Een reactie posten