Steeds opnieuw ben ik onder de indruk van DADA (http://www.dadatoneel.be/), een naar eigen zeggen no budget gezelschap dat een nomadisch bestaan leidt met volstrekt unieke voorstellingen op al even unieke locaties, meestal gekoppeld aan een extreem gezellige kroeg of een geïmproviseerd barmeubel. Want zo is de groep ook ontstaan: van de pint naar het podium, in hun zoektocht naar wat meer diepgang tijdens hun wekelijkse ontspanning. De acteurs en actrices verschillen compleet van elkaar, maar hebben een familiale omgang, zowel onderling als met hun trouwe publiek. Elk jaar vertellen ze mij en de rest van de zaal waarom ze nog samen zijn en dat doen ze al bijna twintig jaar, sinds de eerste opvoering van Les Crachats de la Lune. Ditmaal hebben ze het met "Sissi V Christa" over ziekte en dood binnen het gezelschap en over de bindende factoren die hen samenhouden bij verlies. Hartverwarmend gewoon, hoe mensen van een divers pluimage zo gehecht raken aan elkaar dat ze zich alleen vragen stellen over wat ze zullen spelen, niet of ze nog zullen spelen. Gaan kijken, daar in Melsbroek: een absolute aanrader. Geen euro subsidie, maar wel toneel met ballen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten