Wat ben ik gisteren weer druk in de weer geweest! Mensen ontmoeten, afspraken maken... Het lijkt wel alsof iedereen in mijn omgeving, ikzelf incluis, met heel belangrijke dingen bezig is. De avond heb ik afgesloten met een deelname aan het auteurscafé in boekhandel De Zondvloed in Mechelen. Ditmaal ging het over auteurslezingen, een thema waar ik wel wat meer info over wou. De directeurs van het Vlaams Fonds der Letteren en van Stichting Lezen waren aanwezig, dus het onderwerp was belangwekkend genoeg. Waarom deden de eveneens aanwezige medewerksters van deze organisaties mij ongewild denken aan het door Brouwers zo plastisch beschreven Vlijtig Liesje uit zijn polemisch geschrift Sisyphus' bakens? Omdat zij het waarschijnlijk hadden over het verantwoorden van publieke middelen, over regelgeving met betrekking tot ondersteuning en over het tijdig invullen van aanvragen en documenten. Ik werd pas echt nieuwsgierig toen zij neuzelden over de voorwaarden die door de betreffende auteur moesten worden voldaan om toegelaten te worden tot de lijst van gesubsidieerde gelukkigen. Een aspect trof me uitermate: het werk van de schrijver diende te beantwoorden aan welgestelde inhoudelijke kwalitatieve criteria, beoordeeld door een team van acht specialisten (mét ervaring, comfirmeerde het Liesje, dat gezien haar leeftijd nauwelijks enige jaren beroepservaring kon hebben opgedaan en de literaire periode voor Dimitri Verhulst kende vanuit haar vuistdikke cursussen). Inhoudelijke kwalitatieve criteria dus. Mijn voordrachten bevonden zich tot nu toe in een anarchistisch niemandsland, waar de hoogte van de vergoeding afhing van wat de organisator er aan kon en wilde geven. Deze structuur wou ik opgeven, niet voor de aanlokkelijke overheidssteun, maar vooral omdat ik wilde weten of mijn pennenvruchten voldeden aan die welgestelde inhoudelijke kwalitatieve criteria. Een (1) aanwezige jeugdschrijver had bot gevangen, zo kwamen we bijna toevallig te weten, en ook het raspaard Didi de Paris, toch al vele jaren routineus meedraaiend in het voordrachtencircuit, maakte onder zware druk van de auteurslobby het voorwerp uit van een gentlemen's agreement. Dat dwingt een mens die schrijft toch tot een dergelijke aanvraag, niet? Gewoon om te weten hoe hoog hij al staat op de literaire ladder... Wordt vervolgd!
Nee, mijn beste Mie Van der Auwera - voor de enkelen die het niet weten het Oppervlijtig Liesje van een vrouwen- of een unisexmagazine, ik wil het kwijt zijn sinds ik in contact kwam met http://www.1ouder.be/ -, ik heb je allernieuwste en baanbrekende enquête in de Flair van deze week zeker niet over het hoofd gezien! Van zodra ik terug op adem ben gekomen, zal ik niet nalaten enige constructieve commentaar te geven over opzet en uitwerking!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten