De telefoon gaat. Het is Alexanders mama. Ze weet zich geen raad met het prijsbeest dat onze zoon met zijn elftal gewonnen heeft. Voorlopig zit het in haar stapelruimte voor het brandhout, maar dat kan niet lang meer duren. Alexander heeft haar verteld dat ik het dier in mijn tuin wil zetten en ze vraagt wanneer ik het kom halen, liefst zo vlug mogelijk. Daar kan geen sprake van zijn in deze periode, met mijn nieuwe grasmatten. Dat zeg ik haar en ze begrijpt mijn standpunt volkomen.
Of ik al weet dat het geen kip is, maar een haan, informeert ze verder. Of Alexander dat nog niet gecommuniceerd heeft. Neen, natuurlijk weet ik dat niet. Een kip komt er niet in en een haan zeker niet. Die legt zelfs geen eieren. Daar kan ik echt niks mee aanvangen. Even vormt er zich een stilte aan beide kanten van de lijn. De voetbalploeg moet hier een oplossing voor zoeken, vindt ze, dat is hun gemeenschappelijke verantwoordelijkheid. En die van de club, vul ik aan, en van de bond en van de FIFA. Nee, ik overdrijf niet. Ons opzadelen met pluimvee: van die boer geen eieren! Haantjesgedrag in onze tuinen moeten wij niet hebben. We spreken af alvast in onze respectievelijke kennissenkringen op zoek te gaan naar personen die een erf of, bij uitbreiding, een naar onze mening geschikte tuin bezitten. Ze raadt me wel af W. te bellen, omdat die slechts één radicale oplossing kent. Daarvoor is de emotionele band tussen de kinderen en het jonge haantje te groot geworden. Pleeggezinnen mogen zich altijd kenbaar maken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten