De gemiddelde huisvrouw heeft er elk jaar opnieuw last van, van het gevoel dat er met het bloemen van de bomen en de eerste echte zonnewarmte moet geruimd, gepoetst en gereinigd worden: de lenteschoonmaak dus. Vermits ik mij als alleenstaande vader gaandeweg een aantal wat men traditioneel vrouwelijke eigenschappen noemt heb eigen gemaakt, is deze gewaarwording mij ook niet vreemd. Deze keer richt mijn aandacht zich op mijn tuin, waar ik vorig jaar eigenhandig wat mistroostig in elkaar gezakte koterij met hamer en beitel afgebroken heb. Een mooi bijkomend stuk gazon zou daar niet misstaan. Gauw de aarde omspitten - twee uurtjes werk -, egaliseren, verrijken met wat compost, grasmatten uitrollen en genieten van het resultaat na gedane inspanning. Ik heb echter geen rekening gehouden met onvoorziene omstandigheden. Er blijkt niet alleen danig veel steenpuin op steekdiepte te zitten, maar bovendien ook een enorm hoekfundament, dat eerst uitgegraven dient te worden en daarna ter plaatse en handmatig in stukken moet worden gekapt omdat het in zijn geheel niet te tillen is. Dit wordt een volledige en zware dagtaak. Karrenvrachten compost zullen worden aangevoerd om putten te vullen en ontstane oneffenheden te laten verdwijnen. Ik raad elke huisvrouw aan zich te concentreren op kuis- en boentoestanden. Deze tuin zou haar krachten te boven gaan. Nochtans maakt hij ook onmiskenbaar deel uit van het huishouden.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten