Veel heb ik er hem niet aan weten voorbereiden, maar zijn schranderheid en inschattingsvermogen zullen hem weer danig geholpen hebben: Alexander is geslaagd voor zijn theoretisch rijexamen. Mij ter ore gekomen via een enthousiaste sms, tegelijk met de vraag om twee pasfoto's van hem te zoeken en negen euro klaar te leggen, want die zaken had hij nodig om het officiële vodje papier op het gemeentehuis te gaan afhalen. 's Avonds krijg ik even de gelegenheid om de kandidaat-chauffeur persoonlijk te feliciteren als hij me thuis komt medelen dat hij opnieuw weg moet voor een volgende afspraak - de gewone drukte voor een zeventienjarige tijdens vakantiedagen dus. En of ik deze en volgende week tijd wil vrijmaken om hem zijn eerste praktische rijlessen te geven (Eerste? Ik herinner me een uit de hand gelopen avontuur van enkele jaren geleden, licht aangepast beschreven in mijn roman Alleenvader).
"Paps, we kunnen niet té lang wachten, het is slechts een voorlopig rijbewijs, dat tijdelijk geldig is..."
Ik trek hem het document uit handen en bekijk het: inderdaad een voorlopig rijbewijs dat vervalt na... 36 maanden. Voor een jongvolwassene als mijn zoon duurt drie jaar, in een wiskundig teken uitgedrukt, een stuk langer dan een liggende acht. De ene oneindigheid is echter de andere niet. En dat allemaal om binnen afzienbare tijd in een file te gaan staan, als een ultiem statement van relatieve en pas verworven vrijheid. Daar zwijg ik over, want het zou de pret bederven. En sommige dingen, zo herinner ik mij van vroeger, moet men zelf kunnen ondervinden. Erover zeuren is zowel voor hem als voor mij zinloze tijdverspilling.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten