Been there, done that: de afgelopen week is hectisch geweest, zo zonder kinderen. Het wordt tijd dat ze opnieuw bij mij komen wonen. Hun rommel weegt niet op tegen het vaste stramien van elke dag waar een mens heel af en toe naar verlangt - velen hebben die vaste structuur altijd nodig, om te beheersen wat uiteindelijk onbeheersbaar blijkt te zijn.
Alexander heeft bij zijn terugkomst een verrassing beloofd. Dat zei hij tenminste gisteren aan de telefoon. Omdat een jarenlange ervaring mij geleerd heeft toch enige voorzichtigheid aan de dag te leggen als verrassingen uit die hoek komen, deed ik enige moeite om los te peuteren aan wat ik mij zoal kon verwachten.
"Onze ploeg heeft gewonnen met het voetbaltoernooi, paps! Ieder van ons kreeg een medaille en voor het team was er nog één prijs in natura..."
Een (1) prijs dus. Voor elf spelers.
"Iedereen heeft gezegd dat ik hem mocht houden, ik heb tenslotte de beslissende goal gemaakt..."
Dit zaakje stonk. Mijn vragen werden directer, tot ik eindelijk een duidelijk antwoord kreeg.
"Een kip, paps, een bruine..."
"Gebraden?" probeerde ik nog, in een wanhopige poging.
"Nee, paps, natuurlijk niet!... Je hebt toch een tuin en een kip eet werkelijk àlle afval en we zullen dagelijks een gratis ei hebben..."
Gratis, ja. Of hij al gedacht had aan de pas gelegde grasmatten, die op een brutale manier stukgepikt en uiteen gewoeld zouden worden door de bek en de klauwen van deze allesvreter?
"We bouwen een hok," beloofde hij. "En we maken een ren, met kippengaas, op het lapje grond naast het tuinhuisje, ver weg van het verse, dure gras."
WE.
Benieuwd welk aandeel hij in deze actie zal hebben en wanneer hij zijn bijdrage zal leveren. De agenda van een bijna-achttienjarige zit immers eivol (bij mijn weten met andere activiteiten).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten