... dat virus, dat niemand kent en dat iedereen wereldwijd zo'n angst inboezemt? Deze ochtend zat ik al zeer vroeg in de auto richting Antwerpen en ben ik gestopt voor een oude bekende, die in dezelfde richting wandelde als die waarin ik reed. Hij aanvaardde dankbaar de lift en vroeg me of ik hem wou afzetten bij de dokter enkele kilometers verder. Hij voelde zich slecht en geraakte niet van die slechte hoest af. Ik toonde mijn medeleven door hem beterschap te wensen, maar informeerde in één adem ook naar een mogelijk recent verblijf in Mexico. Niet ter preventie van eventuele ongemakken die mij zouden overkomen; ik dacht daarbij in de eerste plaats aan de gevolgen voor mijn kinderen. Achteraf moest ik zelf lachen om mijn hypocriete kloekredenering, met Alexander in de Provence en een vooral buitenshuis freewheelende Max.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten