Wat een leven... Al heel vroeg deze morgen moest ik op dringende en dwingende aanwijzingen van mijn dochter een jonge duif proberen te vangen, die het vliegen nog niet volledig machtig was en vlak voor de tuindeur op het terras rondtrippelde en voor zich uit roekoerde. Mission accomplished na een vol kwartier struinen door en fladderen over het hele tuinoppervlak, tot mens en dier volledig buiten adem waren en ik me net zo gemakkelijk zou hebben laten beetpakken. Max klemde het diertje voorzichtig en uiterst tevreden tegen haar borst, terwijl ze het verenpakketje voortdurend streelde. Pas op dat moment dwong haar brein haar in een volgende fase van het denkproces.
"Wat gaan we met het beestje doen, papa?"
WE dus.
Na de fysische inspanning kreeg ik ook een groot deel van het hersenwerk in mijn bak geschoven. Ik hield mijn mond over de krachtige en energierijke bouillon die uit het vlees van een jonge duif kan worden getrokken, erop speculerend dat dit voorstel niet in goede aarde zou vallen. Er bleven niet veel mogelijkheden over. Plan B, dat kort samengevat bestond uit het terugzetten van de duif in de tuin, werd door mijn dochter als levensgevaarlijk beschouwd omwille van de buurtkatten. Dus werd er eerst eindeloos gepalaverd en getelefoneerd om een duivenmelker te pakken te krijgen die zich wou ontfermen over de jeugdige gevleugelde. Vruchteloos en bovendien contraproductief, omdat Max tijdens één van de telefoontjes vernam dat de gemiddelde duivenliefhebber haar beschermeling negen van de tien dadelijk de nek zou omdraaien.
Bleef plan B over. Max zette het diertje hoog boven op de tuinmuur, alsof op ons perceel alleen kreupele katten hun jachtterrein hadden. Maar het was een strohalm waaraan ze zich kon vastklampen, een valse veiligheid voor het duifje. Vijf minuten later was het diertje verdwenen. Ook de aandacht van Max slonk zienderogen.
Nauwelijks was de dag begonnen of ik had al een volledig avontuur achter de rug.
PS: Enkele van mijn trouwe bloglezers die niet alleen van letters maar ook van cijfers houden, signaleren me dat de bezoekersteller van mijn profiel al enkele dagen onveranderd op 1200 blijft staan. Ik kan u geruststellen: dit statisch fenomeen is te wijten aan een digitale systeemfout. De kwaliteit van mijn teksten zal er niet onder lijden, tenzij voor diegenen die gewoontegetrouw iets als kwaliteit benoemen indien dat wordt gedeeld door een verifieerbaar aantal gelijkgestemden. In hun geval is een hamburger ook een delicatesse.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten