Door mijn natuurlijke aversie voor hoogmissen van welke aard ook, heb ik recentelijk meer dan de kans gehad om het één en het ander aan mij te laten voorbijgaan. In de plaats daarvan heb ik echter de kelk telkens tot op de bodem geledigd.
Zo was er de start van de 73ste Boekenbeurs in Antwerpen, waar ik vrijdagavond bij de vooropening van stand tot stand ging terwijl ik de kwaliteit van de geschonken rode wijn vergeleek en alle moeite van de wereld moest doen om tussen alle VIP's een normaal mens te ontdekken. Boeken waren er ook natuurlijk, maar daar werd meer over gepraat dan in gelezen. Binnen x aantal maanden zal ik weerom aan mijn erudiete vrienden de naam van de auteur van de Debutantenprijs vragen en zij zullen mij weerom het antwoord schuldig blijven (maar ze zullen zich vreemd genoeg haar leeftijd herinneren: 62, lievedeugd, toch laat om eraan te beginnen, niet?) Koppig als ik ben zal ik tijdens deze twaalfdaagse hoogmis nog twee kelken ledigen, toevallig twee gezellige recepties die achteraf van die nare drankkringen op de bovenste boeken van elk stapeltje achterlaten. De schrijverijen zelf bekijk ik regelmatig genoeg en op een rustige manier in een aangename omgeving zoals De Zondvloed of Het Paard van Troje.
Zo is er vandaag allerheiligen, de feestdag van de bevoorrechten met de rijstpap en de gouden lepeltjes. Als het woord aan het begin van de zin had gestaan, zou het van mij dadelijk een hoofdletter gekregen hebben. Gewoonlijk richt ik niet veel uit op deze kerkelijke feestdag. In de extreem grijze weersomstandigheden vond ik echter een geschikte gelegenheid om Alexander en Max een stuk familiegeschiedenis mee te geven, vooral omdat het perceel met de graven van hun overgrootouders op het einde van dit jaar zal worden geruimd. Mijn moeder en broer, hun grootmoeder en oom, ontsnappen nog enkele tientallen jaren aan deze stap op weg naar de vergetelheid. Hen hebben mijn kinderen nog gekend, hen hebben ze meegemaakt. Maar de verhalen over de anderen, die zijn écht geschiedenis. "Kijk," zei Alexander, "geboren in 1893! Dat is wel heel lang geleden!" Voor hem leunen mensen uit die periode dichter aan bij de middeleeuwen dan bij ons digitale tijdperk. Misschien heeft hij niet eens ongelijk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten