Afgelopen weekend ging ik in Henegouwen, tegen de Franse grens, op bezoek bij mijn vriendin X, die een zeer groot ecologisch bewustzijn heeft. Haar opgeknapte landelijke woning met hoogrendementsglas, dak- en vloerisolatie, een put voor regenwater en tochtstrippen aan alle deuren getuigt van haar inspanning, of tenminste van haar overtuiging op dat vlak, want de inspanning was voor rekening van haar handige klusvrienden. Vanzelfsprekend sorteert ze haar weinige afval. In haar tuin kan men niet om het opvallend centraal opgestelde compostvat heen. Zonnepanelen zijn volgens haar niet toegelaten van de gemeente, maar het kan ook zijn dat ze ervan afgezien heeft omwille van de investering en de taalbarrière.
Ik zette me neer aan het lage salontafeltje en dronk de aangeboden kop chicorei. Intussen vertelde ze honderduit over haar wijze beslissing om in een hol van Pluto over de taalgrens te gaan wonen. Wegens de teloorgang van de zware industrie was de aanwezigheid van fijn stof minimaal in vergelijking met het volgestouwde Vlaanderen. Ze zei het niet, maar ik kon het opmaken uit haar betoog. Wat ik vond van haar nieuwe verblijf? Rustige omgeving, mooi uitzicht, gezellig vooral, originele inrichting, de moeite om regelmatig af te zakken. Dat ik dat zeker moest doen, beaamde ze, en wat de inrichting betreft, die had ze zorgvuldig bij elkaar gezocht, via snuisterwinkeltjes en brocanterieën en roepzalen in de buurt.
"Je zit op mijn laatste aanwinst," zei ze. "Vorige week zondag gekocht op een veiling in Jabbeke. Echt antiek, met certificaat en al. Geloof me, niemand heeft zoiets!"
Ik had er niet eens op gelet, dacht dat ik op een simpel houten krukje was gaan zitten. Bij nader toezien bleek het om een tot kruk omgevormde, echte olifantenpoot te gaan.
"Bedreigde diersoorten mag je toch niet omvormen tot meubilair?" opperde ik.
"Je hebt gelijk," antwoordde ze. "Vandaar dat certificaat, om te bewijzen dat het object komt uit een tijd dat het nog wel mocht."
Is dat nu ecologisch, wetens en willens spulletjes kopen die vandaag de dag verboden zijn, maar toch toegelaten omdat ze uit een andere tijd stammen en er nu eenmaal niets meer aan te veranderen is? En dan spreek ik nog niet over de ecologische voetafdruk die zo'n poot achterlaat bij het transport ervan uit een ander continent.
"Heb je al gedacht aan een windmolen in je tuin?" vroeg ik. "Misschien laat de gemeente dat wel toe."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten