Oeps

Woensdagavond laat 14 mei 2008

Een mens lijkt wel voorgeprogrammeerd: als hij een verlengd weekend heeft zoals laatst met Pinksteren, blijft hij er toch van overtuigd dat de eerste werkdag van de week een maandag is. Dat overkwam mij gisteren, zo constateer ik nu, bij het schrijven van het korte emo-stukje over mijn dochter. In werkelijkheid gebeurde dat niet eergisteren, maar dinsdag. Tijdens een vrijetijdsperiode, zelfs al is die verlengd, overvallen haar die buien uiterst zelden.

Ook de werklui hebben geen flikker uitgestoken op de feestdag. Het blijft duren. Ik ruim ondertussen hun rommel op en steek alles in een zak, die ik ostentatief neerzet bij hun stellage, zodat ze dat tenminste ook niet vergeten mee te nemen als ze klaar zijn met hun job. O wat ben ik mezelf weer buiten proportie druk aan het maken. Ergens heb ik wel gelijk: uit ervaring weet ik dat, hoe langer het duurt, hoe meer de kostprijs naar boven toe zal afwijken. Het logen van de deuren zal voor volgend jaar zijn. Mijn tuinfeestje in juni gaat echter door, dat gaan ze mij niet afnemen! Alexander staat me vanuit het deurgat gade te slaan, terwijl ik de nieuw bezette keukengevel minitieus - elke vierkante decimeter is ongeveer twee euro waard - inspecteer.
'Dat zie je beter bij daglicht,' zegt hij. 'Hopelijk is alles zaterdag klaar.'
Ik frons mijn wenkbrauwen en kijk hem vragend aan.
'Paps, doe niet zo flauw!' Hij draait zich om. 'Ik verwacht nochtans een groot cadeau!'
Zijn verjaardag! Even een nanoseconde uit het oog verloren! Een mens kan niet aan alles tegelijk denken... Misschien moet ik zelf maar de deuren onder handen nemen.