Jongens kijken

Maandag 21 juli 2008

Gisteren ben ik met Max naar een poëtische theatervoorstelling van Cirque en Pocheros gaan kijken, over een kind dat onvermijdelijk volwassen moet en zal worden. Aan het begin van het stuk balanceert een koorddanseres op een touw dat op de grond ligt. Langzaam maar zeker wordt het touw echter de hoogte in getrokken, zodat het voor de acrobate noodzakelijk wordt zichzelf in evenwicht te houden. Dat is het toch helemaal? Eerst wat oefenen op een veilige plek en voor je er erg in hebt blijkt het plots allemaal menens. Leuk voor mijn dochter dat ze nog aan het koorddansen is op de begane grond, alhoewel ze al dikwijls zin heeft om de hoogte in te gaan.

'Zullen we, papa?' Ongeduldig trekt ze aan mijn arm na de voorstelling. 'Kom, opstaan!'
'Wacht nog even, schat. Iedereen wil naar buiten... Het wordt toch aanschuiven...' Ik wil nog graag even nagenieten van de pas opgedane indrukken. Daar houdt Max echter geen rekening mee.
'Gaan we, nu?' Ze draait ongeduldig om en om haar eigen as.

'Wat vond je ervan?' vraag ik even later als we buiten staan.
'Van wat?' zegt ze, verstrooid om zich heen kijkend. 'Oh, ik heb er niet zoveel van gezien. Aan de overkant, vlak tegenover mij op de tribunes, zat zo'n mooie jongen... Nu zie ik hem niet meer, omdat jij zo nodig moest blijven zitten!' Verongelijkt kijkt ze me aan.
Krijg nu wat! Ik heb kaartjes gekocht voor een schitterende voorstelling, warvan ze zowat niks meegepikt heeft, buiten een opgeschoten puber die er waarschijnlijk even ongeïnteresseerd bij zat en misschien even dom naar Max staarde. Daar betalen ouders dus voor, terwijl ze buiten de tent elkaar gratis hadden kunnen aangapen. Ik hoop dat het bepaalde slimme pukkelkoppen van die leeftijd niet op winstgevende ideeën brengt. Hoewel... Ik zal het er eens met Alexander over hebben... ;-)