Vakantie in mijn eigen straat

Maandag 14 juli 2008

... of een gemiste vakantie op een ander, het is te zien hoe je het bekijkt.

Alhoewel ik nooit zichtbaar enthousiast ben, had ik in de lente van dit jaar moeite om dat gevoel te onderdrukken. Via via was ik er in geslaagd voor een wel zeer democratische prijs een vakantiewoning op Kreta te huren. Veertien dagen gegarandeerd zon, ontspannen boeken lezen, retsina drinken, kortom, genieten van de absolute ledigheid in de zin van vrij te besteden in plaats van opgelegde tijd.
Dat was echter buiten de kinderen gerekend. Alexander werd er ziek van, alleen bij de gedachte al dat hij twee weken ruimtelijk gescheiden zou zijn van zijn liefje; Maxime vreesde dan weer dat er geen enkel speelkameraadje van haar leeftijd op het hele eiland te vinden zou zijn (Kreta, het kindvrije eiland, met garantie!) en eiste dat haar boezemvriendin ons zou vergezellen. Vermits ik wel vader wou spelen, maar geen monitor op een jeugdkamp wou zijn, verzette ik me met klem tegen de vlinders van mijn zoon én de voorwaarde van mijn dochter. En dan had ik niet eens nagedacht over de meerkost.
Gevolg: de boeking werd geannuleerd, wegens mijn terechte vrees dat het niet afhoudende gezeur van de kinderen over het gebrek aan het juiste gezelschap mij een levenslange aversie zou opleveren voor alles wat met het prachtige eiland te maken had.
Er bestaat geen plan B, toch niet wat betreft de combinatie papa-kinderen. Maar ik ben er van overtuigd dat ze hun eigen (volle) agenda hebben. Dat hebben ze me trouwens al laten verstaan.