Multiculti

Dinsdag 15 april 2008

Na schooltijd komt mijn dochter thuis met in haar kielzog drie vriendinnetjes. Zoals ik al zei: stof en rommel trekt volk aan. Waarom ze precies deze periode uitkiest om Sara, Aïscha en Dounia het huis te laten zien, is mij anders een raadsel. Het jonge vrouwvolk legt in elk geval veel enthousiasme aan de dag en laat zich geenszins afschrikken door een werkman in actie.
"Paps, wanneer eten we? Ik ga nog even spelen met..."
"Rustig, meisje. Zou je me eerst niet voorstellen aan je gezelschap?"
"Aïscha, Dounia, Sara, dit is papa. Paps, Aïscha, Dounia, Sara... "
Voor mij staat een groepje giechelende bakvissen, van wie er één met hoofddoek. Ze geven me een slap handje.
"Zes uur, paps? Tot straks!!"
Kwebbelend en kwetterend huppelen ze de gang door, naar buiten.
"Deur dicht," roep ik. Tevergeefs. Ik sta op en kijk hen na vanuit het deurgat.
Daar lopen vier meisjes, twee Vlaamse en twee van allochtone origine. Gek toch dat een mens op die manier kan en durft denken. Eigenlijk schaam ik me er wel een beetje voor. Want kinderen van de leeftijd van mijn dochter, die zien gewoon vier dikke vriendinnen, die heel gezellig gearmd over straat wandelen. Aan die onbevangenheid, daar kunnen grote mensen nog een puntje aan zuigen.