Maandag 15 september
Goh, heb ik het vuile wasgoed echt zo lang laten liggen? Ik heb zopas een derde machine op gezet en de woonkamer hangt intussen vol textiel dat niet in de droogkast mag - eigenlijk ruikt het hier nu wel lekker. Wel veel kleedsel van de kinders, die van uiterlijk wisselen naargelang hun stemming - vaak dus. Maar daar wou ik het eigenlijk niet over hebben en toch ook wel: let op, vrouwen, dames, moeders en ook de huisvaders, let er toch voor op dat dagdagelijkse bezigheden en beslommeringen niet ongemerkt de onderwerpen overspoelen waarover jullie het in feite dachten te hebben. Ik wil dus in dit geval een ander en belangrijker thema aansnijden dat al enkele dagen naast de laptop ligt, verdrukt door de activiteiten van alledag: een nieuw voorstel in het kader van DE ECHTSCHEIDINGSWET. Ik weet het, het nieuwe is er al wat af, maar zo vlug zal het niet goedgekeurd én uitgevoerd worden. Kort samengevat komt de wijziging er op neer dat de huidige regeling nog teveel verzwaard wordt met allerlei ballast, zoals het tweemaal verschijnen voor een rechter, die dan "onderzoekt" of verzoening nog mogelijk is. In werkelijkheid puilt de wachtzaal van het hof uit van personen, mannen en vrouwen, die gelaten hun beurt voor de rechter afwachten: een halve minuut om te zeggen dat men bij zijn/haar standpunt blijft. Buiten irritatie, overlast en schaamte draagt deze vertoning inderdaad niks bij tot het proces van verzoening en verwerking. In de wachtzaal hangt er een ongemakkelijke sfeer. Of om het met de woorden van Marianne Thyssen te zeggen: alle bureaulampen schijnen naar beneden, meer nog, bij een aantal is zelfs het licht uitgegaan. Het wordt tijd dat men stopt met die cinéma.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Uiteindelijk draait het bij een echtscheiding maar om 1 vraag en net die vraag wordt niet gesteld. Of toch niet altijd en zeker niet in het gerechtsgebouw.
" Hoe is het ooit zover gekomen van altijd blijven slapen tot nooit meer willen zien?"
En de meeste bijna-exgenoten willen/durven/kunnen elkaar die vraag niet eens stellen. Of ze weten het antwoord niet. En praten dan maar over het vele wasgoed. Of hangen de vuile was gewoon buiten. En vaak volgt er dan een drama of een thriller of stilte. Stomme film.
Dus toch cinema.
Triestig.
Een reactie posten