Met Max naar de theatervoorstelling Bumpers geweest, een verhaal over het spanningsveld tussen een gescheiden vader en zijn puberende dochter. Knap concept, met die mengeling van het ongelukkig naar de eigen navel staren en de zorg/liefde voor de ander. De vader was soms wat te melig, de dochter wat te uitgesproken, maar dat is in realiteit ook zo op bepaalde momenten. Wat ik origineel-grappig en uitgesproken eerlijk vond, waren de tips die de acteur gaf om het beste vrouwtje aan de haak te slaan met voorbeelden van baltsgedrag bij vogels. Zoals merels, die hun wijfjes lokken met uitnodigend gefluit: de beste fluiter wint. Men moet dus niet goed genoeg zijn, maar uitblinken in iets. Zoals prieelvogels, die voor hun verblijf een toonbank maken met bessen en andere lekkernijen. Hier komt het er niet op aan de mooiste etalage met het grootste assortiment lekkernijen te hebben, maar ervoor te zorgen dat het werk van de naaste concurrenten beschadigd en/of vernietigd wordt. Zoals de fregatvogel, die een rode krop in de hals heeft die hij opblaast als een ballon en daarmee de wijfjes imponeert; de grootste ballonkrop maakt het meeste kans. In dat geval is alleen het uiterlijk belangrijk en heeft het innerlijk geen belang.
Mannen hebben veel van vogels. Wat onze gevederde vrienden echter niet kunnen, is erover nadenken.
1 opmerking:
En wat de meeste mannen toch niet doen (dat nadenken) zodra ze een vrouwtje zien in wiens veren ze maar al te graag zouden zitten woelen en kroelen.
Maar geen nood : de vrouwtjes zien met veel plezier toe en laten zich graag betoveren.
En dan luidt enkel nog de vraag :
'Hebban olla uogala nestas uagunnan hinase hic and thu uuat unbidan uui nu'
En zie, daar moeten de meeste mannen dan weer wel over nadenken...
Een reactie posten