Vandaag wordt er speciale aandacht geschonken aan het onevenwicht in verloning tussen mannen en vrouwen voor gelijkaardig werk. Vanaf 15.05 uur werken de vrouwen omwille van die loonkloof zogezegd gratis, althans, dat heb ik uitgebreid op Facebook kunnen zien. Het bericht werd wijd verspreid en gretig overgenomen door de ontelbare vrienden en vriendinnen. Slechts één iemand van mijn vrouwelijke Facebook-kennissen is vandaag aan het vechten tegen deadlines. De rest werkt unisono vanaf 15.05 uur gratis; dat hebben ze althans ingevuld in hun rubriek wat ben je aan het doen? Te oordelen aan het uur waarop ze die boodschap wereldkundig gemaakt hebben werden ze daarvoor betaald door hun werkgever, maar die discussie wil ik hier niet aanzwengelen. Mijn ergernis is veel fundamenteler. Vrouwenbewegingen hebben deze equal pay dag en de frustratie van de loonongelijkheid volledig geclaimd, terwijl ze daarmee een aantal andere groepen compleet onterecht in de schaduw zetten: de nieuwkomers en de mensen van allochtone afkomst bijvoorbeeld, die de meest smerige en onderbetaalde jobs toebedeeld krijgen; de vijftigplussers bijvoorbeeld, die zo goed als geen job meer toebedeeld krijgen; de arbeidsgehandicapten bijvoorbeeld, wiens competenties alleen naar waarde geschat worden als ze bijna volledig gesubsidieerd zijn. De vrouwenbeweging zou veel sympatieker, sterker en eerlijker overkomen, indien ze zich ook solidair verklaarde met deze kansengroepen en indien ze hen uitdrukkelijk bij hun actie zou betrekken. Spijtig, een gemiste kans, volgende keer beter? Vanzelfsprekend ben en blijf ik het eens met het principe van de gelijke verloning als een terechte eis.
Deze week werd ook de tiende Womed Award, een prijs van Unizo en Markant voor de beste vrouwelijke ondernemer, uitgereikt aan Mieke Vertriest, zaakvoerder van een transportbedrijf. Hoe blij ik ook ben met haar erkenning, de prijs zelf geeft me een hoogst ongemakkelijk en dubbel gevoel. Waarom moet deze dame erkend worden als de beste vrouwelijke ondernemer en niét als de beste ondernemer tout court? Dat zou pas straf en baanbrekend zijn! Er bestaat toch ook niet zoiets als de prijs voor de beste mannelijke ondernemer? Betekenen zulke awards niet eerder een belemmering voor een verdere gelijkwaardigheid? Een florissant bedrijf hangt toch niet af van het geslacht van de baas? Langs de andere kant zou men kunnen aanvoeren dat het creëren van een rolmodel belangrijk is, een lichtend voorbeeld... Toch zal die invloed zeer relatief zijn, in een land met een algemeen zeer laag percentage aan ondernemers en met een administratieve mallemolen voor hen die de stap toch wagen. Martine Reynaers van Reynaers Aluminium (Duffel) liet in 2003 alle mannelijke concurrentie achter zich en werd door Trends uitgeroepen tot manager van het jaar. Echte ondernemerscompetenties, of ze nu van vrouwen of van mannen komen, blijven niet onopgemerkt. Het lijkt wel of bepaalde fracties in de vrouwenbeweging daar aan twijfelen...
Al bij al is het duidelijk dat de vrouwen zich roeren. Die nieuwe dynamiek zorgt nu al voor nieuwe en verfrissende maatschappelijke impulsen. Hopelijk wint hun goesting en creativiteit het van hun kleine of grote frustraties. Dat laatste geldt trouwens ook voor de mannen, die zich volgens de laatste berichten min of meer proberen te organiseren: het tv-programma M!LF (Man Liberation Front) is daar zo'n exponent van. Mannen moeten terug echte mannen worden, voor de rest geen gezeik. Gisteren werd de eerste aflevering uitgezonden, maar ik heb ze gemist wegens een laatavondvergadering, waarvoor ik overigens niet betaald ben (haha!). De stand up comedian en presentator Philippe Geubbels heeft echter zo'n hoog knuffelgehalte dat hij kan zeggen wat hij wil, het is toch maar om te lachen, al zal hij zelf beweren dat alles ernstig en gemeend en serieus is.
Oja, dat ik dat nog vergeten te vertellen ben. Dinsdag was ik uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van een vriendin. Neen, dat is niet waar: eigenlijk waren er vijftien van haar vriendinnen uitgenodigd, overigens nagenoeg allemaal zelfbewuste dames met een drukke professionele carrière. Haar man en ikzelf hadden ons geëngageerd om wat hapjes te maken en de gasten geregeld te voorzien van voedsel en drank. Later op de avond werd ik vriendelijk, doch kordaat uitgenodigd om Alleenvader kort in te leiden en er een stukje uit voor te lezen. Een zeer positieve ervaring, die naar meer smaakt! Ik weet dat ik gevoelig ben voor complimentjes, maar waarom zou ik dat verstoppen? In elk geval was het een activiteit die, in het geval dat de vraag opnieuw zou worden gesteld, zeker voor herhaling vatbaar is. SVV, KAV, Markant, Zij-kant en verder alle ad hoc gelegenheidsgroepjes: waar wachten jullie op? Tot uw dienst!
1 opmerking:
Een beetje een late reactie maar toch :
waarom geen mannengroepen en alleen vrouwengroepen sommeren om Alleenvader uit te nodigen. Of zitten die mannengroepen zowiezo onder de 'ad hoc' groepen? ;-)
Een reactie posten