Wat ben ik in een milde stemming! Een jong, maar koppig wijntje van een jarige vriend heeft zich sinds gisteravond vastgehaakt aan de binnenkant van mijn hersenpan en wil van geen wijken weten. Adembenemende, maar onschuldige gedachten en eerlijke, maar onderdrukte verlangens van de afgelopen dagen worden daardoor beneveld en verzacht. Die staat van zijn heeft me een opstoot van inspiratie bezorgd voor mijn tweede roman in wording en maakt dat ik een aantal zaken vanuit een onbevangen perspectief begin te bekijken. Zo ook mijn stekelige reactie op professor en politica Christine ik-ben-beter-dan-mannen-veel-beter Van Broeckhoven. Zou ik geen inschattingsfout hebben gemaakt bij het interpreteren van haar op het eerste zicht querelante oneliner? Dat is het nadeel van het geschrevene: de mimiek, de gebaren en in dit geval ook de voorkennis met betrekking tot de persoon van de boodschapper ontbreken volledig en laten ruimte voor een foute decodering. Heeft ze hier geen gebruik gemaakt van de typisch mannelijke superioriteitshumor, waarop ik gereageerd heb met de typisch vrouwelijke gecrispeerdheid van een permanent belaagde soort? Beschikt zij inderdaad over die brede vorm van intelligentie en subtiele humor, waarmee ze mij de gordijnen in gejaagd heeft, wat waarschijnlijk haar bedoeling was? Die fijnbesnaardheid maakt haar in elk geval een stuk sympatieker, omdat ze daarmee haar ernstig en serieus imago zelf relativeert.
Ik had haar beter moeten inschatten, die mogelijke invalshoek voor ogen moeten houden. Haar quote had mij een glimlach moeten ontlokken. Bij deze is dat gebeurd. Met mijn excuses voor mijn eerdere uitlatingen aan haar adres. En met hetzelfde respect voor haar vakbekwaamheid. Het begrip voorhoofdskwabdementie heeft zich zoals het jonge wijntje stevig in mijn hersenen verankerd.
1 opmerking:
Dementia praecox komt met de jaren.
De wijsheid gelukkig ook.
;-)
Een reactie posten