Deze combinatie van woorden wordt zelden door mij in de mond genomen omwille van mijn historisch gegroeid voorbehoud tegen dergelijke verbintenissen, maar ik was gisteren uitgenodigd op een onwijs gaaf huwelijksfeest tussen Joke, een altijd sympatieke vriendin en Lange Polle, de altijd sympatieke basist van Triggerfinger. Een viering met een hoog rock & roll-gehalte dus, en een aantal gastoptredens die navenant zouden zijn. Dochter Max moest en zou bijgevolg meegaan, terwijl ze van mij ook gewoon mocht thuisblijven met een familiepak chips. Muzikanten met TMF- en Werchterervaring hebben echter een onweerstaanbare aantrekkingskracht op meisjes van dertien, auw, goed, bijna veertien dus. In werkelijkheid bleken de aanwezige artiesten ook maar gewone mensen, die bijdroegen tot de toffe sfeer door gewone gesprekken te voeren en vriendelijk te zijn nadat ze hun ding gedaan hadden. Als Max uiteindelijk doorkreeg dat ze niet op een losbandig festivalletje, maar op een grotemensenfeestje met een hoog gezelligheidsgehalte beland was, had ze er geen de lol meer in: ze wou naar huis en wel onmiddellijk. Ik schonk eerst geen aandacht aan haar gemok. Er waren trouwens andere jongeren van haar leeftijd aanwezig die zich wel uitstekend amuseerden.
Uiteindelijk en tot haar grote opluchting meldde ik Max dat we naar huis gingen. In het naar buiten gaan nam ik afscheid van de bruid, wat vrij abrupt onderbroken werd door een bende jongelui, die pas de zaal binnengekomen was en haar één na één feliciteerde. Ik zag de mond van mijn dochter openvallen. Ze stootte mij aan. "Blijven we?" smeekte ze me bijna. Om welke reden dan ook, ik dacht er niet aan te blijven. "Dat zijn wel de mannen van Freaky Age!" hijgde ze met een verstikte stem. "FREAKY AGE, papa!!!" Eerst me de oren van de kop zeuren om mee te gaan, dan pruilen om weer te vertrekken en tenslotte willen blijven, tsja. Ik vond het welletjes geweest: voor mijn dochter zou dit een leermoment uit mijn pedagogische praktijk worden. Buitengekomen liepen we Lange Polle tegen het lijf. "Spijtig dat jullie al gaan," zei hij. "Zo dadelijk verwacht ik The Blackbox Revelation, maar die hadden eerst nog een optreden."
Mijn dochter zweeg en zuchtte. Als leermoment kon dit tellen.
1 opmerking:
Herman you rock man !
Dirk VR
Een reactie posten